Το πρωί ο σύζυγός μου έφυγε για τη δουλειά, αλλά μια ώρα μετά επέστρεψε αναπάντεχα.

Βγήκε σαν σίφουνας στο διαμέρισμα, πέταξε την τσάντα του στο πάτωμα και έτρεξε στο σαλόνι. Εκείνη την ώρα τάιζα τον Ιβάν· γύρισα το κεφάλι και κοίταξα επίμονα τον άδειο διάδρομο.

— Ξέχασες κάτι; — ρώτησα, προσπαθώντας να καταλάβω τι συμβαίνει, καθώς άκουγα το άνοιγμα της πόρτας της ντουλάπας.

— Η Γκάλια ζήτησε δανεικά! — απάντησε ο άντρας μου, συνεχίζοντας να ψάχνει τις οικονομίες μας.

— Από εσένα; — απόρησα.

— Ε, ναι. Από ποιον άλλον να ζητήσει; — βγήκε από το δωμάτιο λαχανιασμένος, στάθηκε στη μέση του διαδρόμου, μέτρησε τα χρήματα και μας κοίταξε, εμένα και τον Ιβάν, με ένα βλέμμα σαστισμένο.

— Έχεις ιδρώσει τόσο πολύ, — παρατήρησα.

— Έτρεχα. Έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, — χαμογέλασε ο Σάσα, λαχανιάζοντας. — Λοιπόν, φεύγω. Έχω ένα συμβούλιο σε λίγο. Θα έρθει η διοίκηση και δεν πρέπει να λείπω από τη θέση μου.

— Γεια σου, — απάντησε η φωνή μου γεμάτη θλίψη.

Η πόρτα έκλεισε. Ένιωσα μια τέτοια μελαγχολία που το μωρό μας, προφανώς εισπράττοντας την αρνητική μου ενέργεια, άρχισε να γκρινιάζει.

— Ιβάν, φάε την κρέμα σου, λίγο έμεινε ακόμα…

Κι εγώ καθόμουν απέναντι από τον γιο μου και σκεφτόμουν: «Πόσο την έχω βαρεθεί αυτή τη φίλη του άντρα μου! Την έχω σιχαθεί μέχρι θανάτου…»

Με τον Σάσα είμαστε παντρεμένοι δύο χρόνια. Ο γιος μας, ο Ιβάν, είναι έξι μηνών. Το σπίτι μας είναι γεμάτο, κι όμως νιώθω ότι κάτι μου λείπει. Και ξέρω πολύ καλά τι είναι. Μου λείπει να μου συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρεται στην Γκάλια του: με τόση τρυφερότητα, πάντα πρόθυμος να τρέξει να βοηθήσει.

Η Γκάλια και ο Σάσα είναι κολλητοί από παιδιά. Μεγάλωσαν μαζί, έμεναν στον ίδιο όροφο μέχρι που η Γκάλια μετακόμισε στον διπλανό δρόμο. Γιόρταζαν τα γενέθλιά τους οικογενειακά — οι γονείς τους, αν και όχι ακριβώς φίλοι, έχουν πολύ καλές σχέσεις.

Η Γκάλια είναι το παν γι’ αυτόν! Στον γάμο μας, εγώ ήμουν —πώς να το πω κομψά— στο περιθώριο. Στην πίστα έδιναν ρεσιτάλ εκείνοι, οι παιδικοί φίλοι. Σε όλα τα παιχνίδια ο Σάσα τραβούσε εκείνη, την «κολλητή» του. Να σπάσουν το μπαλόνι με τα μάτια κλειστά, να δαγκώσουν το κρεμασμένο μήλο, να τραβήξουν τον τυχερό λαχνό…

Φυσικά, η τυχερή ήταν η Γκάλια. Τράβηξε το χαρτάκι, το άνοιξε και έγραφε μόνο μια λέξη: «Συγχαρητήρια». Τους κοιτούσα και σκεφτόμουν: «Τι δουλειά έχω εγώ εδώ; Αυτοί οι δύο έπρεπε να παντρευτούν, κι εγώ μάλλον έπρεπε να ψάξω για άλλον σύντροφο».

Όταν ο Σάσα αρρώστησε από ίκτερο, η Γκάλια του πήγαινε φαγητό κάθε μέρα. Φυσικά, σε εμένα απαγόρευαν να πλησιάσω το νοσοκομείο. Παρόλο που θα μπορούσαμε να μιλήσουμε από το παράθυρο, η πεθερά μου επέμενε να προσέχω τον εαυτό μου και να μην πλησιάζω «το κτίριο που είναι γεμάτο μολύνσεις».

Η Γκάλια ερχόταν και σε μένα, με επισκεπτόταν, μου έφερνε φρούτα και χυμούς, αλλά μου ήταν δυσάρεστο να τη βλέπω, ξέροντας πόσο εμμονική επιρροή είχε πάνω στον αγαπημένο μου Σάσα. Φαίνεται πως η Γκάλια διάβασε τις σκέψεις μου και σταμάτησε να έρχεται. Δεν με ένοιαζε, γιατί ποτέ δεν της ζήτησα τίποτα.

Έφερα στον κόσμο το παιδί μας ενώ ο Σάσα ήταν ακόμα στο νοσοκομείο. Δεν μπόρεσε να με υποδεχτεί. Ήρθαν οι γονείς μου, τα πεθερικά μου και αυτή. Ναι, αυτή, που όπως μου φάνηκε τότε, είχε βάλει στο στόχαστρο όλη την οικογένειά μου.

Δύο εβδομάδες μετά, ο Σάσα βγήκε. Η πεθερά μου πήγε να τον πάρει, και εκεί ήταν ήδη… η φίλη του. Μαζεύτηκαν όλοι στο σπίτι μας.

— Μην ανησυχείς έτσι, — μου έλεγε η πεθερά μου βοηθώντας με στην κουζίνα. — Φίλοι είναι. Αν αγαπιούνταν, δεν θα έκοβες εσύ τώρα τις σαλάτες, αλλά εκείνη.

Χωρίς να περιμένω το πρωί, έστησα καβγά.

— Για τη δουλειά με πήραν τηλέφωνο, κι εσύ μου κάνεις σκηνές μες στη μαύρη νύχτα, — δικαιολογούνταν ο Σάσα καθώς ξάπλωνε στο κρεβάτι. — Τι έπαθες; Έχεις κατάθλιψη; Δεν είναι λίγο αργά για τέτοια;

— Καμία κατάθλιψη! — ούρλιαζα, στεκόμενη πάνω από τον άντρα μου που είχε ήδη ξαπλώσει. — Με απατάς με αυτή τη Γκαλίνα!

— Πότε να προλάβω; Όλο στη δουλειά είμαι, και μετά σάπιζα έναν μήνα στο νοσοκομείο. Άκου, πρέπει να ξυπνήσω νωρίς. Κι αν καίγεσαι τόσο να τσακωθείς, βρες έναν καλό ψυχολόγο. Κάτι δεν μου αρέσει πάνω σου τελευταία.

— Της είπες ότι είσαι έτοιμος να την πάρεις από τον σταθμό και να την πας ακόμα και στην άκρη του κόσμου! Τι είδους φιλοφρονήσεις είναι αυτές μεταξύ «φίλων»; Έχεις γυναίκα, ακούς; Γυναίκα!

Ο Σάσα γύρισε από την άλλη πλευρά και σώπασε. Έμεινα εκεί να στέκομαι, νιώθοντας σαν φτυσμένη. Από τη μία ντρεπόμουν για την υστερία μου, από την άλλη έτρεμα από τα λόγια του και την ύπαρξη αυτής της φίλης.

Υπήρξαν πολλές παρόμοιες καταστάσεις, όπου ο Σάσα έτρεχε στην πόρτα της ή την καλούσε σπίτι μας. Καθόντουσαν μπροστά στην τηλεόραση, έπιναν μπύρες με ξηρούς καρπούς, αστειεύονταν, και μετά ο Σάσα πήγαινε να την ξεπροβοδίσει. Με τα πόδια. Επέστρεφε μετά από τρεις ώρες, ενώ η απόσταση ήταν μόλις είκοσι λεπτά…

Πρόσφατα μίλησα με τη Μαρίνα Πάβλοβνα. Αυτή τη φορά με κοίταξε κάπως άγρια και μου απάντησε: — Κάτι δεν πάει καλά με την ψυχολογία σου. Ζηλεύεις χωρίς λόγο. Την Γκάλια την ξέρω από την κούνια της. Ποτέ δεν θα επέτρεπε στον εαυτό της το παραπάνω. Κοίτα τον Ιβάν, τον εαυτό σου, το σπίτι σου, αλλά τη φιλία του γιου μου με τη φίλη του μην την ανακατεύεις.

Τελικά, όμως, χώρισα με τον Σάσα. Τα νυχτερινά του τηλεφωνήματα με αποτελείωσαν, με οδήγησαν σε νευρικό κλονισμό. Εκείνος επέμενε, δεν ήθελε να ακούσει τίποτα, ούτε καν απολογούνταν. Έλεγε συνέχεια το ίδιο πράγμα: — Κοίτα τα νεύρα σου.

Αφού πήρε τις οικονομίες μας και τις πήγε στη φίλη του, άφησα τον Ιβάν στην πεθερά μου και πήγα στην Γκάλια. Δουλεύει από το σπίτι, κάνει μανικιούρ, «φτιάχνει νύχια» όπως λέμε μεταξύ μας οι γυναίκες.

Χτύπησα το κουδούνι· είχε πελάτισσα. Δεν κράτησα τα προσχήματα. Αμέσως, από το κατώφλι, ξέσπασα πάνω της όλη τη βρωμιά που είχε μαζευτεί στην ψυχή μου. Και δεν παρέλειψα να αφήσω αιχμές για τα χρήματα που ζήτησε από τον άντρα μου.

— Ποια χρήματα; — η Γκάλια άσπρισε καθώς στεκόταν μπροστά μου. — Τι να τα κάνω τα χρήματα, αφού βγάζω μόνη μου αρκετά;

Κουβέντα στην κουβέντα, καταλήξαμε οι δυο μας στην κουζίνα. Ζήτησε από την πελάτισσα να περιμένει δέκα λεπτά για να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μαζί μου. Κλειδωθήκαμε, καθίσαμε στο τραπέζι, και η Γκάλια μου αποκάλυψε κάτι που με έκανε σχεδόν να πέσω από την καρέκλα.

— Ίσως θα έπρεπε να σου είχα ανοίξει τα μάτια νωρίτερα, αλλά με ποιο δικαίωμα να ανακατευτώ στην οικογένειά σας; — μιλούσε με τόνο ήρεμο, σταθερό, κι εγώ την άκουγα. Την άκουγα προσεκτικά, προσπαθώντας να ηρεμήσω και να μην της επιτεθώ.

— Δεν χρειάζεται να ζηλεύεις τον Σάσα για μένα. Δεν νιώθω τίποτα γι’ αυτόν. Τον βλέπω σαν αδερφό μου, καταλαβαίνεις; Ο μεγάλος μου αδερφός σκοτώθηκε όταν ήμουν δέκα χρονών. Ο Σάσα ήταν φίλος του αδερφού μου και μετά γίναμε εμείς κολλητοί. Με παρηγορούσε, ερχόταν κάθε μέρα σπίτι, μου έφερνε σοκολάτα και άκουγε τα ουρλιαχτά μου. Ακόμα μου λείπει ο αδερφός μου…

Εκείνη τη στιγμή ξέσπασα σε κλάματα. Ο πόνος της απώλειάς της με διαπέρασε μέχρι το κόκκαλο και ένιωσα δυσκολία στην ανάσα. — Συγχώρα με, — ψέλλισα, νιώθοντας τρομερές τύψεις.

— Εσύ συγχώρα με, αλλά… ο Σάσα δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο τη νύχτα, δεν με πήγε πουθενά, δεν με περίμενε πουθενά και δεν μου έδωσε ποτέ δανεικά…

Κεραυνός εν αιθρία! Η Γκάλια μου αποκάλυψε όλη την αλήθεια για εκείνον. Ο Σάσα ήταν γυναικάς.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε. Παντρεύτηκα ξανά, και πριν από έναν χρόνο η Γκάλια βρήκε κι εκείνη τη δική της οικογένεια. Τώρα είναι η δική μου καλύτερη φίλη, όχι του Σάσα. Πράγματι, οι βουλές του Κυρίου είναι άγνωστες…

Σχόλιο: Φίλοι μου, αν σας ενδιαφέρει να διαβάζετε περισσότερες ιστορίες μας, αφήστε τα σχόλιά σας και μην ξεχνάτε τα likes. Αυτό μας δίνει έμπνευση να συνεχίσουμε να γράφουμε!