Η ελεημοσύνη, της Οσίας Σοφίας της εξ Αίνου προς όλους τους προσερχομένους σε αυτήν φτωχούς ήταν πάντα εγκάρδια και πλουσιοπάροχη.
Γιατί πίστευε, η μακάρια, ότι ήταν καλύτερα να στερείται η ίδια, παρά να να αφήσει κάποιον φτωχό να γυρίσει στο σπίτι του με άδεια χέρια.
Γι’ αυτό περισσότερο χαιρόταν όταν έδινε, παρά όταν της έδιναν κάτι.
Για όλα τα καλά που πρόσφερε σ’ αυτούς που είχαν ανάγκην της παραχώρησε ο Θεός να συμβαίνει για πολύ καιρό μπροστά στα μάτιά της ένα παράδοξο θαύμα.
Το δοχείο στο οποίο είχε το κρασί από το οποίο πρόσφερε καθημερινά στους φτωχούς, παρ’ όλο που μοίραζε απ’ αυτό συνέχεια και απλόχερα δεν λιγόστευε ποτέ και το έβλεπε πάντα γεμάτο.
Και έτσι κάθε φορά που έπαιρνε το δοχείο του κρασιού για να μοιράσει απ’ αυτό στους φτωχούς, παρατηρούσε το θαύμα αυτό με ιδιαίτερο θαυμασμό και ευχαρίστηση.
Αυτό συνέχιζε να γίνεται όσο το κρατούσε μυστικό και δεν το φανέρωνε σε κανένα.
Όταν, όμως, κάποια στιγμή, θέλοντας να φανερώσει και να κηρύξει τα μεγαλεία του Θεού που έβλεπε να γίνονται μπροστά της και το είπε σε κάποιον συγγενή της, το δοχείο βρέθηκε, αμέσως, άδειο.
(Παρόμοιο γεγονός συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν βρέθηκε θαυματουργικά γεμάτο με λάδι το μεγάλο δοχείο της Ιεράς Μονής Σίμωνας Πέτρας Αγίου Όρους και συνέχισε να διατηρείται έτσι για αρκετό καιρό, μέχρι που οι μοναχοί της μονής, το φανέρωσαν προς δόξαν Θεού).
Πάντως το γεγονός αυτό στεναχώρησε κατάκαρδα την μακαρία και φιλάνθρωπο Οσία Σοφία την εξ Αίνου η οποία αύξησε, πλέον, ακόμη περισσότερο την άσκησή της.
Διασκευή από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη.